فقط دو عاشورا بیاد ماندنی است

تاسوعا و عاشورای امسال نیز پشت سر گذاشته شد. حکومتی تر، کنترل شده تر، محدودتر و نمایشی تر از هر سال دیگر. حتی مردم عادی برای دیدن و شرکت در مراسم عزاداری نیز کمتر از هر سال دیگری از خانه هایشان بیرون امدند. البته صدا و سیما به وظیفه خود، یعنی تکرار در پی تکرار گوشه هائی از یک مراسم و حتی بازپخش فیلم های سالهای گذشته و گزارش های دورغ عمل کرد! در 34 سال گذشته، ایران دو عاشورای فراموش نشدنی را دیده است. نخست عاشورائی که به توصیه آیت الله خمینی، مردم بجای زدن توی سر و کله خویش مشت ها را بالا بردند و علیه شاه و استبداد و دیکتاتوری شعار دادند و رژیم نیز زیر فشار بین المللی آن زمان، در مقابل این راهپیمائی مسالمت آمیز و درعین حال مذهبی نایستاد. دوم، عاشورای 1388 که مردم زیر رگبار گلوله و درمحاصره موتورسوارهای چماقدار و وابسته به بسیج و سپاه، بار دیگر بجای کوبیدن بر سر و کله خویش مشت ها را بالا کرده و علیه استبداد و دیکتاتوری شعار دادند. آنچه که شاه در عاشورای 1357 نکرد، در عاشورای 88 جمهوری اسلامی در ابعادی ننگ آلوده کرد و کشته و مجروح بر کف خیابان ها برجای گذاشت. از روی پل حافظ تهران مردم را به پائین پرت کردند و کشتند، اتومبیل های انتظامی از روی بدن سالمندانی که نتوانسته بودند از مقابل نیروهای مهاجم حکومتی بگریزند و بر کف خیابان افتاده بودند عبور کردند، مردم را دستگیر و به زیر شکنجه بردند و... اگر وصفی از تکرار عاشورا و خون به ناحق ریخته در کربلا بخواهد بشود، همان عاشورای 88 تهران است و لاغیر. اگر ننگ عاشورای حسینی از دامن یزدیان پاک نشد، ننگ عاشورای 88 نیز از دامن حاکمان جمهوری اسلامی پاک نخواهد شد. اگر نبود وحشت از تکرار عاشورای 88، مراسم امسال را چنین حکومتی و کنترل شده و محدود برگزار نمی کردند.
منبع پیک نت