انگار حالا که سه دهه از عمر جشنواره سپری شده، به قدری تجربه برگزارکنندگان افزایش یافته استکه دیگر خبری از ناهماهنگیهای گذشته نیست. از نوع استقبال از میهمانان ویژهی مراسم افتتاحیه تا دکور مراسم – که به شدت دکور ویژهای است- کاملا پیداست که جشنوارهی امسال با جشنوارههای گذشته تفاوت دارد. در کنار اینها، هیجانی که در چهرهی مدعوین موج میزند، نشان از اهمیت این رویداد سینمایی دارد. حتی آنهایی که از پیش از شروع مراسم در جریان برنامههای مراسم افتتاحیه بودند نیز هیجان دارند. مثلاً دبیر جشنواره با وجود این که تلاش میکند چهرهاش را کنار مسوولان آرام نشان دهد، اما رگههایی از استرس در رفتار او پیداست.
بالاخره محمدرضا شهیدیفر مجری مراسم از پلههای پرتعداد تعبیه شده در دکور، به آرامی پائین میآید. حاضرین در سالن زیر لب با بغل دستی خود جملاتی را زمزمه میکنند. جملاتی که اکثراً به طراحی دکور ربط دارد. آقای مجری مراسم را کلید میزند و همه چیز طبق کنداکتور پیش میرود. هرچند اتفاقات مراسم افتتاحیه برای مدعوین هیجان برانگیز بود، اما حادثهای که برای داوود رشیدی در جریان مراسم روی داد، شوکي را به میهمانان وارد کرد؛ او هنگام پایین آمدن از پلههای دکور زمین خورد. با این وجود این اتفاق هم خیلی زود از ذهن میهمانان پاک شد. چون پیرمرد کهنه کار و دوست داشتنی سینمای ایران کمی بعد پشت تریبون اعلام کرد: «نترسید من سالم هستم!»
جشنوارهی سیام آغاز شد. حالا باید منظر ماند و دید آیا سایر بخشهای جشنواره نیز میتواند نظر مخاطبان را به خود جلب کند یا این که معایبی در کار به وجود خواهد آمد و دوباره بحثهای حاشیهای به نحوی داغ میشود که مسوولان مجبور شوند توضیحاتی را برای برطرف کردن آن مطرح کنند. تا این لحظه به اعتراف منتقدان سرسخت و سنتی جشنوارهی فیلم فجر، دست اندرکاران اجرایی جشنواره به خوبی توانستهاند مسئولیت اجرا را ایفا کنند و بر اساس نظم و برنامه کارها را پیش ببرند تا آبروی سینمای ایران حفظ شود. قطعاً به گفتهی اهالی سینما اگر این روند تا پایان کار ادامه داشته باشد، میتوان از جشنوارهی سیام به عنوان الگویی مناسب یاد کرد؛ الگویی که میتواند برای همیشه در خاطرهها باقی بماند.باید صبر کرد!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر