من و خاموشی ،اثر داریوش رفیعی.
تقریبا آخرین اثر داریوش رفیعی که پس از آن مبتلا به بیماری شد و در یک روز سرد زمستانی جسد او را کنار خیابان یافتند. این اثر با اینکه طولانی است اما بسیار زیباست و با موسیقی زیبای پرویز یا حقی و ترانه بیژن ترقی و صدای گرم و پرقدرت و پخته داریوش رفعی اجرا گردیده است.
کو آن محفل مستی
کو آن باده پرستی
همچون خم بشکسته
افتاده ز جوشم من.....
گفتاری از سید علیرضا میر علی نقی:
بدون تردید دوام امروزی نام داریوش رفیعی و شهرت او به روزگار خود را بایستی تا حد زیادی مدیون قریحه خلاق و صمیمیت نغمه پردازانی دانست که برای صدای او می ساختند و می نواختند. در میان نغمه پردازان بزرگ آن روزها زنده یاد مجید وفادار بیش از دیگران با رفیعی همکاری کرده است و بعد از او پرویز یا حقی که با همه جوانی ، وزن و اعتباری مخصوص در فضای هنری آن زمان داشت . خاصه این که ساعات فراغت و خلوت و خلاقیت او با رفیعی ، به همراه دوست شاعرشان بیژن ترقی بسیار بود. اما گذشته از اثار این دو نغمه ساز خوش ذوق و نام آور، تعداد قابل توجهی از اثار ضبط شده هنرمند محبوب و جوانمرگ ، حاصل استعداد و طبع خلاق خود اوست و آن ضربی های کوتاه و بلندی است که ساختار وزنی و نغمگی انها معرف طرح و اندیشه لازم برای یک نغمه پردازی تمام عیار نیست و حال بداهه پردازی در آن موج می زند .
بر پایه سنتی قدیمی که در موسیقی دستگاهی عصر قاجار به "کار عمل" متصل است ، قاعده هنر خوانندگی در موسیقی شهرهای بزرگ ایران (تهران ، اصفهان، شیراز ، تبریز) ایجاب می کرد که خواننده به ویزه ترانه خوان و تصنیف دان ، بتواند فی البداهه آنها را بسازد و اجرا کند . هنری که نوازندگانی چون حبیب سماعی و حسین تهرانی و اصغر بهاری و خوانندگانی همچون بدیع زاده و محمودی خونساری در ان بسیار ورزیده بودند و آثاری نغز در این زمینه از خود به جا گذاشته اند.
البته با توجه به فقدان نظام ثبت اطلاعات در موسیقی ایران ، دشوار است که انتساب یا عدم انتساب این ضربی ها را به رفیعی قطعی بدانیم. دیسکوگرافی هم در این امر به دلایل متعدد معتبر نیست. با این همه شک نیست که رفیعی جوان بر بستر هموار یک رسم کهن هنری -فرهنگی حرکت می کرده و و این مهارت را با مجموع شرایطی منحصر به فرد خود به تدریج که بدست اورده است. از سویی هیچ کدام از خوانندگانی که با زنده یاد وفادار همکاری داشته اند به تعداد ضربی های رفیعی کار ضربی ارائه نداده اند و این می تواند به روشنی گواهی باشد بر تاثیر خلاقیت های فردی وی در ساخت یا اجرای این قطعات . در واقع انچه در اینجا مهم است کیفیت و عیار متعالی او در اجرای این قطعات است که قدر و قیمت استعداد ذاتی او را بعد از نیم قرن عیان می کند. در این جاست که می توان چهره هنری ناشناس مانده او را فارغ از جنبه نوستالژیک-تراژیک زندگی اش برسی کرد.
بعد از وفادار بیشترین کارهای رفیعی متعلق با یاران نزدیکش پرویز یا حقی و بیزن ترقی است که مشهورترین انها ترانه زیبای من و خاموشی با مطلع کو ان محفل مستی ... است که به گواه استادان یاحقی و ترقی آخرین کار مشترک میان انها بوده است. بعد از ان سرعت وقوع بیماری کزاز و مرگ صدای او را برای ابد به خاک و خاطره پیوند داد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر