بازخوانی یک گفت‌وگوی معروف از نویسنده فقید ایرانی؛ سیمین دانشور: «سووشون»

بازخوانی یک گفت‌وگوی معروف از نویسنده فقید ایرانی؛
دانشور: «سووشون» به درد سریال می‌خورد نه فیلم یا تئاتر

سینماپرس: زنده‌یاد سیمین دانشور در گفت‌وگوی مشهورش درباره اقتباس ادبی به این اشاره کرده بود که رمان «سووشون» مناسب یک سریال است و نمی‌‌توان بر اساس آن یک فیلم یا تئاتر موفق ساخت.

به گزارش سینماپرس، «سووشون» مشهورترین اثر سیمین دانشور نویسنده و مترجم ایرانی مورد توجه بسیاری از فیلمسازان بوده که یکی دو نفر تا پای ساخت آن رفته‌ بودند و حتی اجازه ساخته شدن این رمان از سوی دانشور به محمد متوسلانی داده شده بود.
زنده‌یاد دانشور خود در یکی از گفت‌وگوهای معروفش درباره اقتباس ادبی در این باره چنین گفته بود: تا الان چندین فیلم و تئاتر زا داستان‌های من ساخته‌اند، مثل فیلمی که بر اساس داستان تصادف ساخته شده است. سووشون  هم تئاتر شد، اما کار خوبی از آب در نیامد. حالا هم قرار است کارگردانی در آمریکا به اسم ریچی لیکاک فیلم آن را بسازد. خود من از فیلم‌های کیارستمی خیلی خوشم می‌آید. دو سه فیلم خوب از او دیده‌ام، یکی خانۀ دوست کجاست؟، دیگری مشق شب و آخری هم زیر درختان زیتون. این فیلم‌ها بار عاطفی زیادی دارند و این‌ها را خیلی می‌پسندم. کارهای مهرجویی و بیضایی هم خوب است. به هر حال، اگر کسی می‌خواهد داستان‌هایم را تبدیل به فیلم کند، باید اجازه بگیرد و قرارداد درست و حسابی هم باید ببندد؛ با این حقوق بازنشستگی که نمی‌شود زندگی کرد. من به هیج وحه اجازه نمی‌دهم که فیلم‌سازی داستان مرا تغییر دهد. در قراردادی هم که با ریچی لکاک برای سووشون بستم، یک ماده قید کردم که هیچ تغییری در متن داستان داده نشود. جلد سوم رمان جزیرۀ سرگردانی با نام کوه سرگردانی که مدتی است که در ارشاد مانده، قابلیت تبدیل شدن به فیلم را دارد. داستان  سوترا از مجموعۀ به کی سلام کنم  هم خیلی دراماتیک است. داستان قشنگی است که خیلی دوستش دارم. اما  سووشون به درد فیلم با تئاتر نمی‌خورد. تنها می‌شود سریال تلویزیونی بر اساس آن ساخت. این را خانم منیژه محامدی پس از اجرای تئاتر سووشون به من پیشنهاد داد اما به شدت مخالفت کردم، چون دوست نداشتم با تلویزیون همکاری کنم.
 سیمین دانشور در این رمان که در اواخر دهه 40 شمسی و اندکی پیش از درگذشت جلال آل احمد منتشر شد، زندگی فئودالی در زمان اشغال ایران از سوی انگلیسی‌ها را به زیبایی به نگارش درآورده است. کاربرد برخی واژه‌های عامیانه شیرازی در متن گیرایی داستان را صد چندان کرده است. یکی از ویژگی‌های سووشون ساختار ساده و بیان روان آن است.